+ نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 18:24 توسط امیدباکلاس؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
مي بندم اين دو چشم پر آتش را
تا ننگرد درون دوچشمانش
تا داغ پرتپش نشود قلبم
از شعله نگاه پريشانش
مي بندم اين دو چشم پراتش را
تا بگذرم زوادي رسوايي
تا قلب خامشم نکشد فرياد
رو مي کنم به خلوت و تنهايي
اي رهروان خسته چه مي جوييد
در اين غروب سرد از احوالش
او شعله خورشد است
بيهوده مي دويد به دنبالش
او غنچه شکفته مهتاب است
بايد موج نور بيفشاند
بر سبزه زار شب زده چشمي
کاو را به خوابگاه گنه خواند
بايد که عطر بوسه خاموشش
با ناله هاي شوق بياميزد
در گيسوان آن زن افسونگر
ديوانه وار عشق و هوس ريزد
بايد شراب بوسه بياشامد
از ساغر لبان فريبايي
مستانه سر گذارد و آرامد
بر تکيه گاه سينه زيبايي
اي آرزوي تشنه به گرد او
بيهوده تار عمر چه مي بندي ؟
روزي رسد که خسته و وامانده
بر اين تلاش بيهده مي خندي
آتش زنم به خرمن اميدت
با شعله هاي حسرت و ناکامي
اي قلب فتنه جوي گنه کرده
شايد دمي زفتنه بيارامي
مي بندمت به بند گران غم
تا سوي او دگر نکني پرواز
اي مرغ دل که خسته و بي تابي
د مساز باش با غم او , دمساز
باز من ماندم و خلوتي سرد
خاطراتي زبگذشته اي دور
ياد عشقي که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد درد دل گور
روي ويرانه هاي اميدم
دست افسونگري شمعي افروخت
مرده اي چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کرد که اي واي اين اوست
در دلم از نگاهش هراسي
خنده اي بر لبانش گذر کرد
کاي هوسران , مرامي مي شناسي
قلبم از فرط اندوه لرزيد
واي بر من که ديوانه بودم
واي برمن که کشتم او را
وه که با او چه بيگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کي شد از از عشق من حاصل او
با غروري که چشم مرا بست
پانهاد به روي دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاک سياهش نشاندم
واي بر من , خدايا خدايا
من به آغوش گورش نشاندم
چدر سکوت لبم ناله پيچيد
شعله شمع مستانه لرزيد
چشم من از دل تيرگي ها
قطره اشکي در آن چشم ها ديد
همچو طفلي پشيمان دويدم
تا که در پايش افتم به خواري
تا بگويم که ديوانه بودم
مي تواني به من رحم آري
دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ها در سياهي فرو رفت
ناله کردم مرو, صبر کن , صبر
ليکن او رفت , بي گفت و گو رفت
واي بر من که ديوانه بودم
من به خاک سياهش نشاندم
واي بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم
تا ننگرد درون دوچشمانش
تا داغ پرتپش نشود قلبم
از شعله نگاه پريشانش
مي بندم اين دو چشم پراتش را
تا بگذرم زوادي رسوايي
تا قلب خامشم نکشد فرياد
رو مي کنم به خلوت و تنهايي
اي رهروان خسته چه مي جوييد
در اين غروب سرد از احوالش
او شعله خورشد است
بيهوده مي دويد به دنبالش
او غنچه شکفته مهتاب است
بايد موج نور بيفشاند
بر سبزه زار شب زده چشمي
کاو را به خوابگاه گنه خواند
بايد که عطر بوسه خاموشش
با ناله هاي شوق بياميزد
در گيسوان آن زن افسونگر
ديوانه وار عشق و هوس ريزد
بايد شراب بوسه بياشامد
از ساغر لبان فريبايي
مستانه سر گذارد و آرامد
بر تکيه گاه سينه زيبايي
اي آرزوي تشنه به گرد او
بيهوده تار عمر چه مي بندي ؟
روزي رسد که خسته و وامانده
بر اين تلاش بيهده مي خندي
آتش زنم به خرمن اميدت
با شعله هاي حسرت و ناکامي
اي قلب فتنه جوي گنه کرده
شايد دمي زفتنه بيارامي
مي بندمت به بند گران غم
تا سوي او دگر نکني پرواز
اي مرغ دل که خسته و بي تابي
د مساز باش با غم او , دمساز
خواب خواب خواب
او غنوده است
روي ماسه هاي گرم
روي ماسه هاي گرم
زير نور تند آفتاب
از ميان پلک هاي نيمه باز
خسته دل نگاه مي کند :
جويبار گيسوان خيس من
روي سينه اش روان شده
بوي بومي تنش
بوي بومي تنش
در تنم وزان شده
خسته دل نگاه مي کنم :
آسمان به روي صورتش خميده است
دست او ميان ماسه هاي داغ
با شکسته هايي از صدف
يک خط سپيد بي نشان کشيده است
دوست دارمش ...
مثل دانه اي که نور را
مثل مزرعي که باد را
مثل زورقي که موج را
يا پرنده اي که اوج را
دوست دارمش ...
از ميان پلک هاي نيمه باز
خسته دل نگاه مي کنم :
کاش با همين سکوت و با همين صفا
در ميان بازوان من
خاک مي شدي
با همين سکوت و با همين صفا ...
در ميان بازوان من
زير سايبان گيسوان من
لحظه اي که مي مکد تو را
سر زمين تشنه تن جوان من
چون لطيف بارشي
يا مه نوازشي ؛
کاش خاک مي شدي ...
کاش خاک مي شدي ...
تا دگر تني
در هجوم روزهاي دور
از تن تو رنگ و بو نمي گرفت
تا دگر زني
در نشيب سينه ات نمي غنود
سوي خانه ات نمي دويد
نغمه دل تو را نمي شنود
از ميان پلک هاي نيمه باز
خسته دل نگاه مي کنم :
مثل موج هاي تو از کنار من
دور مي شوي
بازدور مي شوي
روي خط سربي افق
يک شيار نور مي شوي
با چه مي توان
عشق را به بند جاودان کشيد ؟
با کدام بوسه , با کدام لب ؟
مثل من که نيست مي شود ...
مثل روزها ...
مثل فصل ها ...
مثل آشيانه ها ...
مثل برف روي بام خانه ها ...
او هم عاقبت
در ميان سايه ها غبار مي شود
مثل عکس کهنه اي
تار تار تار مي شود
با کدام بال مي توان
از زوال روزها و سوزها گريخت!
با کدام اشک مي توان
پرده بر نگاه خيره زمان کشيد ؟
با کدام دست مي توان
عشق را به بند جاودان کشيد ؟
با کدام دست ؟...
خواب خواب خواب
او غنوده است
روي ماسه هاي گرم
زير نور تند آفتاب
بازهم قلبي به پايم اوفتاد
باز هم چشمي به رويم خيره شد
باز هم در گيرو دار يک نبرد
عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لب هاي من
تشنه اي سيراب شد؛ سيراب شد
باز هم در بستر آغوش من
رهروي در خواب شد؛ در خواب شد
بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز
خود نمي دانم چه مي جويم در او
عاشقي ديوانه مي خواهم که زود
بگذرد از جاه و مال و آبرو
او شراب بوسه مي خواهد زمن
من چه گويم قلب پر اميد را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاويد را
من صفاي عشق مي خواهم از او
تا فدا سازم وجود خويش را
او تني مي خواهد از من آتشين
تا بسوزاند در او تشويش را
او به من مي گويد اي آغوش گرم
مست نازم کن؛ که من ديوانه ام
من به او مي گويم اي نا آشنا
بگذر از من ؛ من تو را بيگانه ام
آه از اين دل ؛ آه از اين جام اميد
عاقبت بشکست و کس رازش نخواند
چنگ شد در دست هر بيگانه اي
اي دريغا؛ کس به آوازش نخواند
باز من ماندم و خلوتي سرد
خاطراتي زبگذشته اي دور
ياد عشقي که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد درد دل گور
روي ويرانه هاي اميدم
دست افسونگري شمعي افروخت
مرده اي چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کرد که اي واي اين اوست
در دلم از نگاهش هراسي
خنده اي بر لبانش گذر کرد
کاي هوسران , مرامي مي شناسي
قلبم از فرط اندوه لرزيد
واي بر من که ديوانه بودم
واي برمن که کشتم او را
وه که با او چه بيگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کي شد از از عشق من حاصل او
با غروري که چشم مرا بست
پانهاد به روي دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاک سياهش نشاندم
واي بر من , خدايا خدايا
من به آغوش گورش نشاندم
چدر سکوت لبم ناله پيچيد
شعله شمع مستانه لرزيد
چشم من از دل تيرگي ها
قطره اشکي در آن چشم ها ديد
همچو طفلي پشيمان دويدم
تا که در پايش افتم به خواري
تا بگويم که ديوانه بودم
مي تواني به من رحم آري
دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ها در سياهي فرو رفت
ناله کردم مرو, صبر کن , صبر
ليکن او رفت , بي گفت و گو رفت
واي بر من که ديوانه بودم
من به خاک سياهش نشاندم
واي بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم
+ نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 18:7 توسط امیدباکلاس؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
جلوه گری
در خیابان چهره آرایش مکن از جوانان سلب آسایش مکن
زلف خود از روسری بیرون مریز در مسیر چشمها افسون مریز
یاد کن از آتش روز معاد طره گیسو منه در دست باد
خواهرم دیگر تو کودک نیستی فاش تر گویم عروسک نیستی
خواهرم ای دختر ایران زمین یک نظر عکس شهیدان را ببین
خواهر من این لباس تنگ چیست پوشش چسبان رنگارنگ چیست
خواهرم این قدر طنازی مکن با اصول شرع لجبازی مکن
در امور خویش سرگردان مشو نو عروس چشم نامردان مشو
"آغاسی"
بد حجابی
پدرم گفت : پدر جان زن اگر زن باشد
شیر در خانه و در کوچه و برزن باشد
پدرم گفت که : ای دخت نکو بنیادم
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
هدف دشمن سنگ افکن پیشانی ماست
کسب جمعیتش از زلف پریشانی ماست
پدرم گفت : گل از رنگ و لعابش پیداست
و زن مومنه از طرز حجابش پیداست
"آغاسی"
سر بلندی
از مرد و زن آن که هوشمند است اندر همه حال سربلن است
بی دانش اگر زن است اگر مرد باشد به مثل چو خار بی ورد
"مهد علیا"
+ نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 8:7 توسط امیدباکلاس؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
